De vrouw

ze mijmert
kneedt herinneringen
ze verlangt
zoekt spijs die honger stilt
ze huilt
verdriet om toekomst die verdrinkt

er dobberen tranen
die ze achterlaat
in een plas van ellende
waar zwarte kraaien
dorstig drinken van het nat

ze zegt niet veel
binnen in haar hoofd
piekeren gedachten
die geen woorden vinden

zo is de vrouw
die ik begrijp
de vrouw die leeft in mij