LICHTBUNDEL
gedichten van Micheline
© Merel
Gevecht met de wind
dan denkt ze terug aan hoe de wind
dacht de sterkste te zijn
met windstoten bijna niet te temmen
speelde hij gevaarlijk spel
hij blies met al zijn kracht
voelde zich meester in zijn vlagen
maar zij de vrouw liet zich niet kennen
ging met volle vaart vooruit
bonkte met al haar kunnen tegen zijn nukken
ook al had hij bij ogenblikken vervelende grillen
ze wist zich een weg te banen
en haar hoofd voelde zich bevrijd
gedachten vlogen in het rond
eindelijk ontsnapten ze aan de verwarring
de vrouw glimlacht
het voelt goed
als herboren kan ze nieuwe stormen aan
De vrouw
Dat ene iets
De geur van mijn haar
Slaapwel
Je moet niet bang zijn
De spiegel
Een lichtgevend iets
Mijn wolkje
Het ontwaken van de vreugde
Kruimeltjes
Er was iets
En wat
Nu lente nog even wintert
Waterweerspiegeling
Dezelfde vrouw
Die ene vrouw
Gevecht met de wind
Sporen
Zij de vrouw
Hoe ze
Klein meisje
Zij
Stilte na de storm
Losweken
De vrouw
Nu de avond
Deze nacht
Het zijn
Het avondlicht
Het ikje
Een laatste maal
In je herinnering