LICHTBUNDEL
gedichten van Micheline
© Merel
Hoe ze
hoe ze wangen kleurend zichzelf vergat
de tijd buiten spel de vrouw aanschouwde
woorden opgepeuzeld werden
en ze niet meer bij de wereld hoorde
hoe ze leefde in het verhaal
alsof ze de hoofdrol speelde
compleet vergat dat ze een toeschouwer was
razendsnel de eindstreep wou halen
achteraf verbaasde het haar
zij die iedere ochtend het nieuwe licht begroette
vergat die dag gewoon te kijken
De vrouw
Dat ene iets
De geur van mijn haar
Slaapwel
Je moet niet bang zijn
De spiegel
Een lichtgevend iets
Mijn wolkje
Het ontwaken van de vreugde
Kruimeltjes
Er was iets
En wat
Nu lente nog even wintert
Waterweerspiegeling
Dezelfde vrouw
Die ene vrouw
Gevecht met de wind
Sporen
Zij de vrouw
Hoe ze
Klein meisje
Zij
Stilte na de storm
Losweken
De vrouw
Nu de avond
Deze nacht
Het zijn
Het avondlicht
Het ikje
Een laatste maal
In je herinnering