LICHTBUNDEL
gedichten van Micheline
© Merel
Je moet niet bang zijn
toen het duister zwarte horizonten schilderde
en donkere labyrinten weefde
zodat de nacht beklemmend me begrensde
was er maangeest die me tot zich nam
zo beschermend in de schoot van het heelal
hij reisde met me langs uitgedoofde sterren
die nog steeds licht fonkelend de hemel kleurden
baanbrekend doorkruisten we de planeten
zagen hoe de aarde zich in grijze muizenissen hulde
ik moest niet bang zijn zo wist hij te vertellen
want bij het bijna breken van de dag
mocht ik me nestelen in de geboorte van het licht
ze nam me in haar stralenarmen en sprakeloos zag ik
hoe in de verte de bergkam plots sierlijk bloosde
ik kreeg vleugels en ontdekte witte toppen
en een rivier die stromend naar beneden ging
al kronkelend een weg vond tussen groene vlakten
om berustend uit te monden in de grote zee
waar golven mijn eb en vloed verhaalden
en een meeuw alles opschreef in het natte zand
De vrouw
Dat ene iets
De geur van mijn haar
Slaapwel
Je moet niet bang zijn
De spiegel
Een lichtgevend iets
Mijn wolkje
Het ontwaken van de vreugde
Kruimeltjes
Er was iets
En wat
Nu lente nog even wintert
Waterweerspiegeling
Dezelfde vrouw
Die ene vrouw
Gevecht met de wind
Sporen
Zij de vrouw
Hoe ze
Klein meisje
Zij
Stilte na de storm
Losweken
De vrouw
Nu de avond
Deze nacht
Het zijn
Het avondlicht
Het ikje
Een laatste maal
In je herinnering