LICHTBUNDEL
gedichten van Micheline
© Merel
Sporen
los van alles sta ik aan de waterkant
ik probeer mezelf wijs te maken
dat ik best wat sporen verbrijzel
de weerspiegeling van mijn ik
kijkt me nietszeggend in mijn ogen
in het licht dat door de wolken breekt
lijkt de waarheid me te omarmen
of is het een illusie
een luchtspiegeling die met me speelt
ik zoek naar woorden van bevestiging
hoor alleen het kreunen van de wind
en een tak die bijna breekt
mijn sporen roepen met hese stem
de waarheid hangt niet in de lucht
maak je eigen niet kapot
aarzelend kom ik terug
trek de waarheid uit hun mond
en vraag me af of dit bevrijding heet
De vrouw
Dat ene iets
De geur van mijn haar
Slaapwel
Je moet niet bang zijn
De spiegel
Een lichtgevend iets
Mijn wolkje
Het ontwaken van de vreugde
Kruimeltjes
Er was iets
En wat
Nu lente nog even wintert
Waterweerspiegeling
Dezelfde vrouw
Die ene vrouw
Gevecht met de wind
Sporen
Zij de vrouw
Hoe ze
Klein meisje
Zij
Stilte na de storm
Losweken
De vrouw
Nu de avond
Deze nacht
Het zijn
Het avondlicht
Het ikje
Een laatste maal
In je herinnering