LICHTBUNDEL
gedichten van Micheline
© Merel
De herinnering
dan neemt de herinnering haar mee
naar een vervlogen lente
hoe de bomen bloesemden
het licht stilaan ontwaakte
de mensen hoopvol spraken
en warmte slapende harten wakker maakte
het kon haar niet raken
hoe zij dit alles niet beleefde
de spanning langzaam binnendrong
haar ziel verteerde en bonkende slagen
zweetdruppels op haar voorhoofd schreven
ze wist het alsof het gisteren was
ze nam hem mee naar buiten
vroeg hem tot vervelens toe
of hij de horizon nog kon zien
de kerktoren in de verte
zo klaar en duidelijk te aanschouwen
bleef voor hem een doembeeld
dat rampscenario's voorspelde
ze klampte zich vast aan een misvormd gen
smeekte om het hazenpad te kiezen
het was te laat liet hij knarsetandend weten
het kwaad wrong zich een weg tussen de zenuwbanen
Het kind
Auti-woorden
Zwart gekleurde tranen
Herfstkind
Laat me
een beeld van jou
Of herfst
Tranen
Witte jas
Kind van mij
De herinnering
Kind van mij
Wat blijft is herfst
Jij mijn kind
Ik neem je mee
Herfstkind
Verloren droom
Andere ogen
Dwarsligger
Sprookje
Chaos
Er is het kind
Verloren glans
Witte sluiers
Paniekaanval
Mama
Het oog
Sprookje
Uren van november
Mama