LICHTBUNDEL
gedichten van Micheline
© Merel
Witte sluiers
hij had de sluiers wit geschilderd
dacht het wazige te doorbreken
maar hoezeer hij verbeten verder kleurde
de grijze mussen bleven zijn blik verstoren
een parel had zijn glans verloren
vreemd dacht hij
toen de schitter naast hem stond
had hij er nooit bij stilgestaan
nu botste hij tegen vreemde muren
sarcastisch noemde hij het een dronkemansgang
beelden vervaagden en de herinnering
was nog slechts een ogenblik verwijderd van verdwijnen
Het kind
Auti-woorden
Zwart gekleurde tranen
Herfstkind
Laat me
een beeld van jou
Of herfst
Tranen
Witte jas
Kind van mij
De herinnering
Kind van mij
Wat blijft is herfst
Jij mijn kind
Ik neem je mee
Herfstkind
Verloren droom
Andere ogen
Dwarsligger
Sprookje
Chaos
Er is het kind
Verloren glans
Witte sluiers
Paniekaanval
Mama
Het oog
Sprookje
Uren van november
Mama