LICHTBUNDEL
gedichten van Micheline
© Merel
Licht
het kille licht vergeet te leven
legt duister denkend alles naast zich neer
en verkrampte stenen troosten stralen
het licht zo koud
bevriest als ijspegels die droevig takken hangend
treurend de harde ondergrond bewenen
het allerhoogste licht komt geluidloos naar de aarde
bekraste sporen in de kegels voelen intense warmte
en zij die dood gezwegen in de ijslaag slaapt ontwaakt
versmelt met flitsen van het licht tot bij haar gebracht
badend in een zee van rust en stilte
ontmoet ze dat wat ze nooit had verwacht
ze neemt stralen uit haar ziel
brengt ze woorden schrijvend diep in jou
zodat ook jij met open handen
beleeft dat wat je zo intens verlangt
