Ooit op een vandaag
ooit zomaar op een vandaag
met de streling van de wind
kwamen woorden tot bij mij
ze schreven warme taal
zinnen die geen begrijpen vroegen
ik hield ze veilig in mijn hoofd
dacht wie weet - ooit op een dag -
tot ik ze bijna vergat
maar deze nacht fonkelden sterren
ze klopten aan mijn vensterraam
brachten de herinnering tot bij mij
de maan knipoogde manestralen
en schreef met gouden letters je naam
bij het ontwaken van de ochtend
kwam het licht rakelings naderbij
in de ogen van haar glans las ik het verhaal
van een lichtkind en de weg die ze moet gaan
ik bladerde wat in haar ogenblikken
in alle stilte heb ik gelezen
dat wat niet te begrijpen was
alleen jij en ik
begrijpen wat geen begrijpen vroeg